Przyrząd diagnostyczny Tech2 przeznaczony do diagnostyki pojazdów Opel produkuje amerykańska firma Vetronix. Można spotkać także egzemplarze produkcji Hewlett-Packard, różniące się tylko wyglądem klawiatury. Tester został wprowadzony w 1996 roku, jako następca przyrządu Tech 1 i jest wykorzystywany w sieci serwisowej do dziś. Zbudowany jest w oparciu o system mikroprocesorowy z kontrolerem Motorola MC68332, z wymienną kartą pamięci.

Do obsługi przyrządu służy klawiatura membranowa, wyniki testów prezentowane są przy pomocy wyświetlacza LCD, dość dużego i czytelnego.

Karty pamięci i oprogramowanie.

Całe oprogramowanie diagnostyczne zawarte jest na wymiennych kartach pamięci wykonanych w oparciu o pamięci kasowalne elektrycznie Flash, ze złączem 68 pinowym w standardzie PCMCIA. Początkowo stosowano karty o pojemności 10 MB. W 2001 roku pojawiło się oprogramowanie, które potrzebowało już większej pojemności – wprowadzono wówczas karty 32 MB. Karty wkłada się w odpowiednie gniada, widoczne po odsłonięciu klapy w górnej części przyrządu.

Aktualizacji oprogramowania diagnostycznego testera dokonuje się po podłączeniu do komputera z odpowiednim oprogramowaniem (program TIS). W ten sposób można także załadować polską wersję oprogramowania, bo taka powstała.

Dla orientacji podajemy wersje programu – w 2002 roku wydano ostatnie oprogramowanie dla karty 10 MB - program 10.700, najnowsze oprogramowanie dla karty 32 MB - wersja 10.900 ( dane z grudnia 2004).

Elastyczna architektura testera oraz potrzeby w zakresie diagnostyki zaowocowały kolejnymi zastosowaniami przyrządu. Z odpowiednich aplikacji dla komputera PC można do Techa2 załadować oprogramowanie do diagnostyki pojazdów produkcji koncernu GM z rynku amerykańskiego, pojazdów marki Saab oraz Suzuki.

Tester w wersji dla Opla diagnozuje wszystkie układy elektroniczne w pojazdach wyprodukowanych od 1997 r. Jeżeli dany system był stosowany także wcześniej, a występuje w roczniku 97, to można go również testować. Można również nim diagnozować modele bliźniacze, np. Suzuki Wagon R+, wybierając Opla Agilę. W testowanym przeze mnie Suzuki Techem2 można było nawiązać komunikację, i w pełni zdiagnozować układy: ABS, airbag, wspomaganie elektryczne kierownicy. Lekko zmodyfikowane oprogramowanie sterownika silnika pozwoliło tylko na identyfikację sterownika, natomiast dalej Tech2 stwierdza, że nie rozpoznał sterownika i kończy diagnostykę.

Zasilanie testera.

Tester można zasilać na trzy sposoby. Zazwyczaj wykorzystuje się zasilanie poprzez złącze diagnostyczne. Jeśli w złączu nie ma napięcia zasilania to można przyrząd zasilać z zasilacza sieciowego lub z pokładu pojazdu, po podłączeniu do kabla diagnostycznego przejściówki do zapalniczki lub z krokodylkami do akumulatora. Wszystkie warianty zasilania przedstawiono na rysunku.

1 – krokodylki do zasilania z akumulatora

2 – przejściówka do gniazda zapalniczki

3 – zasilacz sieciowy

Podłączenie testera do pojazdu.

Do podłączenia testera do badanego pojazdu służy kabel przedłużający, podłączany do gniazda w dole przyrządu.

Kabel przedłużający zakończony jest specjalnym gniazdem 19-to pinowym, umożliwiającym wymianę końcówek, w zależności od rodzaju gniazda diagnostycznego w danym samochodzie. Cały kabel z zakończeniem wtyczką OBDII widoczny jest na fotografii.

Na rysunku obok przedstawione są końcówki dla różnych gniazd diagnostycznych.

1 – 16 pinowe OBDII

2 – 12 pinowe GM z rynku USA

3 – 10 pinowe Opel do 1995

4 – 10 pinowe Saab do 1994

5 – 3 pinowe Opel / Geo

6 – 3 pinowe Opel

W 2001 roku, wraz z wprowadzeniem w modelu Vectra C magistrali cyfrowej CAN, pojawił się problem komunikacji testera za pomocą tej magistrali. Rozwiązaniem jest wprowadzenie dodatkowego interfejsu, pomiędzy tester a złącze diagnostyczne, który jest w stanie dołączyć się do sieci sterowników CAN. Moduł ten, zwany CANDi, przedstawia fotografia.

Moduł zapina się w szereg z kablem diagnostyczny, pomiędzy końcówkę OBDII a gniado końcowe kabla. Candi jest także wykorzystywane przy diagnostyce najnowszych modeli GM oraz Saaba.

Pozostałe.

Ostatnie akcesoria wchodzące w skład zestawu diagnostycznego to kabel do podłączania do komputera PC. Kabel ten umożliwia przesył danych do i z komputera za pomocą łącza szeregowego RS232. W ten sposób dokonuje się aktualizacji oprogramowania i przesyłu informacji diagnostycznych z pojazdu do aplikacji TIS. Można je wówczas poddać dalszej analizie, wydrukować i archiwizować. Kabel RS232 podłącza się do gniazda z boku testera. Widoczne obok drugie gniazdo to gniazdo interfejsu RS485, do dzisiaj praktycznie niewykorzystane.

Całość zestawu dopełnia dobrze zaprojektowana walizka, w której jest miejsce na wszystkie kable i końcówki.

Uwagi praktyczne i wskazówki eksploatacyjne.

Po kilku latach obecności w warsztatach znane są już słabe strony przyrządu, stąd można wskazać na jakie szczegóły należy zwrócić uwagę. Tester jest zbudowany solidnie, słabym punktem jest jedynie gniazdo w podłączania kabla diagnostycznego. Gniazdo to jest wlutowane bezpośrednio w płytę. Po długim okresie używania potrafią popękać ścieżki do nóżek tego gniazda, co objawia się przerwami w komunikacji. Często podejrzenie pada wówczas na sam kabel, ale jest on wyjątkowo solidny, i nie spotkaliśmy się z przypadkami jego uszkodzenia. Usterka ta jest trudna do usunięcia, ponieważ wymiana samego gniazda nie jest skuteczna, a pękają ścieżki w środkowej warstwie płytki elektroniki, która jest wykonana w technologii druku trójwarstwowego. Najlepiej zapobiegać takim przypadkom zanim nastąpią uszkodzenia i przymocować kabel na stałe do uchwytu za pomocą opasek samozaciskowych. Nie jest to może rozwiązanie eleganckie, ale bardzo skuteczne.

Układy wejściowe są skonstruowane dość solidnie, zdarzają się jednak usterki, wywołane zmianami w instalacji pojazdu. Znane są przypadki uszkodzenia stopni wejściowych testera przez zainstalowane w pojeździe radio, w miejsce oryginalnego odbiornika. Problem polega na tym, że do gniazda podłączenia radia doprowadzona jest z gniazda diagnostycznego linia transmisji. Pojawia się ona w trzecim, górnym wtyku, a jest on niestety nie znormalizowany. Może się zdarzyć, że po założeniu innego niż fabryczny odbiornika ( a wszystkie wtyki pasują ) na linii transmisji pojawi się jakiś inny sygnał. Na przykład napięcie załączania zmieniarki CD itp. Doprowadzi to wówczas, przy próbie komunikacji do spalenia stopnia końcowego w Techu.

Tech ma bardzo funkcjonalne i praktyczne funkcje samotestowania. Wchodzi się do nich z menu głównego wybierając „F3: Opcje narzędzi” i „ Samotest tech2”. Można wówczas wymusić procedurę sprawdzenia całego przyrządu lub poszczególnych jego modułów. Przed rozpoczęciem testowania należy w gniazdo do podłączania kabla diagnostycznego włożyć specjalną końcówkę testową, dostarczoną w zestawie. W celu sprawdzenia także samego kabla diagnostycznego, należy tę końcówkę założyć na końcu kabla, zamiast wtyczki diagnostycznej.

Często po zmianie karty pamięci ( przy przejściu na oprogramowanie dla innej marki ) przyrząd zmienia nastawy kontrastu wyświetlacza, co powoduje że staje się on, w krytycznych przypadkach, prawie nieczytelny. Należy wówczas wejść z menu głównego wybierając „F3: Opcje narzędzi” lub „Tool utilities” i wybrać „F3: Nastaw kontrast” lub „Set default screen contrast”. Potem należy wcisnąć klawisz SHIFT, co potwierdzi zapalanie się lampki nad klawiszem, i można za pomocą klawiszy strzałek w górę i w dół zmienić i ustawić właściwy kontrast. Na koniec ponownie należy wcisnąć SHIFT, lampka nad tym klawiszem powinna zgasnąć, i opuścić menu klawiszem EXIT.

Tech 2 w połączeniu z aplikacją TIS uruchomioną na komputerze PC stanowi kompletne rozwiązanie diagnostyczne. Jeżeli aplikacja TIS posiada tzw. „zezwolenie na programowanie”, można wówczas także dokonywać wymiany sterowników, wraz z ich przeprogramowaniem, ładować nowe oprogramowanie do sterowników, doprogramowywać kolejne klucze i piloty zdalnego sterowania do pojazdu. Wymianę lub przeprogramowanie sterownika silnika rozpoczyna się od wejścia w „F1: Service programming system (SPS) „ w menu głównym. Wykonuje się wówczas „żądanie informacji”, to znaczy z pojazdu do Techa przesłany jest VIN, wersja programu itp. Z tak zapisanymi danymi podłącza się tester do komputera PC. Aplikacja TIS odczytuje VIN, identyfikując pojazd, sprawdza wersje oprogramowania i przeładowuje odpowiednią zawartość do Techa. Wtedy podłącza się tester ponownie do pojazdu i w opcji „F1: Service programming system (SPS) „ pojawi się możliwość załadowania oprogramowania do sterownika w pojeździe. Najwygodniej procedury programowania wykonuje się mając tester podłączony jednocześnie do pojazdu i komputera z uruchomionym TISem. Aby doprogramować klucze lub piloty wystarczy załadować z TISa do Techa zezwolenie na programowanie. Potrzebny jest wówczas także kod zabezpieczający, prawidłowy dla danego egzemplarza pojazdu, zapisany na karcie kodów lub dostępny za opłatą w serwisach Opla.